Ρομαντισμός

Θυμήθηκα ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα. Αλλά δεν θυμόμουν την γυναίκα με την οποία το είδα..

Σαρκοβόρα Φυτά

 ...Όλα τα έπιπλα του σπιτιού ήταν ύπεροι σαρκοφάγων φυτών. Αν γοητευόσουν από τα σαγηνευτικά χρώματα τους, μπορούσαν να σε παρασύρουν σε μια ειρκτή θανάτου. Πως; Με ποικίλους τρόπους. Ο καναπές συγκεκριμένα τυλίγεται γύρω από την λεία του, οι καρέκλες εκλύουν μια κολλώδη ουσία, η πολυθρόνα χρησιμοποιεί καλά κρυμμένες λεπίδες, ο καθρέφτης - από τα πιο τρομακτικά - σε ρουφάει μέσα του, τα συρτάρια ενεργοποιούν δαγκάνες που σε πιάνουν από τα χέρια και εξαπολύουν μετά πάνω σου ένζυμα, το κρεβάτι σε κρατάει καθηλωμένο με χιλιάδες λεπτά νήματα που δένονται γύρω σου.
Δεν είναι παράδοξο λοιπόν που τα κατέστρεψα όλα με ένα τσεκούρι και έφυγα από κει.

Τώρα τριγυρίζω "αφρήτωρ, αθέμιστος και ανέστιος" σε μια πόλη που ανοίγεται μπροστά μου σαν άνθος. Κρατάω ακόμα το τσεκούρι στα χέρια μου και αν κρίνω από τα αποσυνθεμένα πτώματα που συναντώ παντού γύρω μου, πρόκειται για ένα τεράστιο σαρκοβόρο λουλούδι που απομυζεί θρεπτικά συστατικά από αδαείς οργανικές υπάρξεις. Η παγίδα είναι σε πολλαπλάσιο βαθμό μεγαλύτερη, για αυτό και η προσοχή μου ακόμα πιο τεταμένη.

Πιανίστας

...Έριξα ένα χαστούκι στο πιάνο μου. Ονόμασα αυτό το έργο "ασυμφωνία σε ρε μείζονα". Από την ένταση της εκτέλεσης έπεσε κατά λάθος το καπάκι που καλύπτει τα πλήκτρα πάνω στα δάχτυλά μου. Ούρλιαξα αμέσως μιαν άρια.
Έχω ερωτική σχέση με το πιάνο μου. Μια φορά καθώς το κοιτούσα από απόσταση και θαύμαζα τις καμπύλες και τις βαθιές γωνίες του κάτω από την απαστράπτουσα λάμψη του βερνικιού, ερεθίστηκα.
Η λάμψη του βερνικιού λειτουργεί - σε μένα -  και ως ένας (θολός) καθρέφτης στην επιφάνεια του οποίου παίζουν κρυφτό ο αυτισμός και ο ναρκισσισμός μου.
Συχνά κάθομαι στο πιάνο μου και χτυπάω μία νότα. Ακούγεται πάντα διαφορετικά. Χτυπάω την ίδια νότα επαναλαμβανόμενα, σκυμμένος, με το κεφάλι σχεδόν κάτω από τα πλήκτρα. Αν με δει κάποιος από μακριά δεν θα καταλάβει αν βρίσκομαι σε απόγνωση ή σε κατάσταση απόλυτης ευτυχίας.

Σημεία στίξης

...Ο χώρος φαινόταν άδειος. Δεν υπήρχαν σημεία ζωής. Υπήρχαν ωστόσο σημεία στίξης! Και αυτό μας βοήθησε να αρθρώσουμε λόγο και να κάνουμε προτάσεις που περιέγραφαν την κατάσταση, που ήταν δηλωτικές φόβου, που ζητούσαν βοήθεια.

Πυξίδα

Η πυξίδα τρελάθηκε. Στριφογύριζε σαν δαιμονισμένη δείχνοντας προς όλες τις κατευθύνσεις. Στάθηκα απαρηγόρητος μην ξέροντας προς τα που να πάω. Και τότε φωτίστηκα. Αυτό που χρησιμοποιούσα σαν εργαλείο προσανατολισμού δεν ήταν πυξίδα αλλά σβούρα. Και εγώ δεν ήμουν ένας διαβάτης που χάθηκε, αλλά ένα παιδί που όλοι οι δρόμοι ανοίγονται μπροστά του και μπορεί να διαλέξει όποιον επιθυμεί.

Θησαυρός

Έσκαβα στο χώμα και αντί για φτυάρι είχα ένα κλειδί. Βρήκα ένα σεντούκι. Μέσα του βρισκόταν ένα φθαρμένο ημερολόγιο. Ήταν δικό μου και το είχα χάσει εδώ και χρόνια. Δεν είχε γραμμένο τίποτα. Aλλά στις τελευταίες σελίδες υπήρχε το σχέδιο ενός χάρτη θησαυρού. Τον κοίταξα προσεκτικά. Έδειχνε ακριβώς το μέρος που βρισκόμουν τώρα. Είχα βρει τον θησαυρό πριν να ανακαλύψω τον χάρτη, που ήταν και ο ίδιος ο θησαυρός!

Το σταυρόλεξο

Αν κατάφερνες να λύσεις το σταυρόλεξο, είχες γράψει ήδη ένα μικρό διήγημα.