Αντικατοπτρισμός

Καθώς περπατούσα μέσα στην έρημο, βρήκα μπροστά μου μία πόλη. Γνωρίζω το φαινόμενο του αντικατοπτρισμού και έτσι πλησίασα με πολλή επιφύλαξη και χωρίς να τρέφω ιδιαίτερες ελπίδες. Η πόλη εντούτοις ήταν αληθινή. Βρήκα ανθρώπους εκεί και έκανα καινούργιους φίλους. Έπιασα δουλειά και μπήκα για τα καλά στην ρουτίνα της, ενώ δεν άργησα να παντρευτώ και να αποκτήσω οικογένεια. Πέρασαν πολλά ευτυχισμένα χρόνια. Τα παιδιά μου μεγάλωσαν. Άσπρισαν τα μαλλιά μου. Μια μέρα καθώς ανοιγόκλεισα τα μάτια, η πόλη εξαφανίστηκε από γύρω μου. Βρέθηκα πάλι στην έρημο.

Ηλιοτρόπια

... Σήκωσα το κεφάλι και διαπίστωσα ότι όλα τα ηλιοτρόπια του χωραφιού ήταν στραμμένα προς το μέρος μου. Μετακινήθηκα, έκανα μερικά βήματα και άλλαξα θέση. Με ένα ανεπαίσθητο σύρσιμο τα μεγαλοπρεπή φυτά στρέψαν πάλι αργά τα άνθη τους πάνω μου. Μόλις είχα σκοτώσει έναν άνθρωπο. Και τα ηλιοτρόπια ήταν αυτόπτες μάρτυρες του φόνου.

Αποδημητικά πουλιά

Τα αποδημητικά πουλιά που φύγαν από τους ουρανούς μας δεν πήγαν σε άλλες χώρες. Ταξίδεψαν σε παράλληλο σύμπαν. Όταν γύρισαν δεν πετούσαν πλέον σε σμήνη, αλλά άτακτα και χαοτικά σε αλλοπαρμένες τροχιές.

Γκρεμοτσακίζονταν στα τζάμια των σπιτιών. Βουτούσαν στις λίμνες και στα ποτάμια και πνίγονταν. Έχτιζαν τις φωλιές τους μπροστά σε καθρέφτες.

Το χειρότερο ήταν πως οι φωνές τους δεν διαχέονταν πλέον στον χώρο. Δονούνταν μόνο μέσα στο κεφάλι μας.

Κορδέλες

...Κορδέλες, κουρτίνες, σπάγγοι και σχοινιά, τα μαλλιά του ανέμου. Άλλοτε μας χαϊδεύουν το πρόσωπο, άλλοτε μας χτυπάν και άλλοτε μας πνίγουν. Πολλές φορές μια κρεμάλα μέσα σε ένα δωμάτιο δεν είναι παρά η άγκυρα ενός αερόστατου.

Γλώσσα

Ονομάσαμε την φυλακή μας "γλώσσα" και ζήσαμε μέσα σε αυτήν ελεύθεροι...

Τέλος

... Σκυλιά τρώγαν τα εντόσθια ενός κλόουν. Δεν ήταν το τέλος του κόσμου. Ούτε το τέλος της παιδικής ηλικίας, όπως θα υποπτευόταν κανείς. Ήταν το τέλος του έρωτα.

Βροχή

Από το πρωί έβρεχε. Δεν ήταν όξινη βροχή. Κι όμως μπορούσε να διαβρώνει τα κτήρια της πόλης, τους δρόμους, τα αυτοκίνητα, τα αντικείμενα. Σιγά σιγά, άρχισαν τα πάντα να αποσυντίθενται. Να λιώνουν μαλακά και ήσυχα. Μόνο τα σώματα των ανθρώπων μέναν ανέπαφα. Τώρα όλοι κοιτούσαν κατάπληκτοι τα παιδιά που παίζαν γυμνά στιςλάσπες.